Lenen Student Informatie

We Like Art wil graag de naar binnen gerichte kunstwereld een beetje opschudden. Ze signaleren en bespreken kunst van € 0 tot € 1.500 en geven aan waar je het voor welke prijs kunt kopen (eventueel met de Kunstkoopregeling). Op de nextblog selecteert gastblogger Michiel Hogenboom elke laatste woensdag van de maand een favoriete top vijf.

1. Emmeline de Mooij

Emmeline de Mooij trok in de afgelopen jaren met enige regelmaat naakt/ongekleed de natuur in; om primitieve nesten te bouwen, seances en zelfbedachte rituelen uit te voeren. De foto’s van deze handelingen ogen als een koortsige droom met een licht humoristische ondertoon, tussen ironie en volledige toewijding. Samen met collega Melanie Bonajo bracht ze weken door in Europese bossen en reageerde in bonte performances op de manier waarop de moderne mens zich verhoudt met de natuur.

Je moet echt even doorklikken naar haar site, in een diashow kun je haar vreemde aanstekelijke werk door de jaren heen aan je voorbij laten gaan. De Mooij out in the bush als een frêle sjamaan met plakbaard omringd door oenig alledaagse rekwisieten en primitieve maskers. Vanaf komende weekend is haar werk te zien bij Soledad Senlle Art Gallery in Amsterdam.

2. Miranda Cleary

Er zijn schilderijen waarvan je gaat neuriën. Werk dat als een aanstekelijke melodie de hele dag in je hoofd blijft hangen. Dit schilderijtje van Miranda Cleary is zo’n werk dat zich in je achterhoofd nestelt en nog dagen bij je blijft. Lekker snel geschilderd, een beetje schraal en alledaags maar precies virtuoos genoeg met die glans van een net afgenomen tafelblad in het strijklicht. Het is zo gedaan dat je weet dat het geschilderd is, maar graag bereid bent om de oplichtende illusie van de natte glanspartij te geloven.

Net als bij popmuziek kun je al bij het intro al overrompeld worden en gedurende de duur van het nummer 2 a 3 minuten echt geraakt zijn. Dit doekje, Z.T. (kamer) van Cleary roept iets soortgelijks op. De eerste aanblik genereert een echte kijk-kick en de volgende 2 minuten wordt je in het schilderijtje getrokken. En focus je op het licht, de details en het spel met de ballonnen, de lamp, het vrij oenige bloemstuk en de oplichtende tafel. Het is het soort kijk-ervaring dat zich makkelijk (en graag) laat herhalen.

3. Tal R

Voor ons van We Like Art is het een sport geworden om te speuren naar fraai werk en buitenkansjes. Waarbij we ons vooral concentreren op symphatiek geprijsd werk van Nederlandse kunstenaars of kunstenaars die hier actief zijn. De behoefte om ook naar deals van internationale toppers te speuren is echter lastig te bedwingen. Het valt ons op dat je met enig gemak goed en betaalbaar werk kunt vinden van kunstenaars uit de internationale ‘Champions League’ – maar dat de oplages meestal wel aan de forse kant zijn: grote kunstenaars – grote oplages.

Tal R (1967, Tel Aviv, opgegroeid in Kopenhagen) is ook zo’n kunstenaar uit de buitencategorie die we al een poosje volgen. Stoere Deense hot-pot-schilderkunst. Internationaal vermaard en gewild, stevig opgenomen in de collecties van schatrijke types als Saatchi in Londen en Martin Z. Margulies in Miami. Vertegenwoordigd door museale powergaleries als Contemporary Fine Art in Berlijn en Victoria Miro in Londen. Maar al met al niet bezweken onder de immense druk om jaarlijks tentoonstellingen te moeten produceren (hoewel z’n remake van de fameuze Egg Chair misschien een beetje op ’t randje is?). Het is en blijft speels en luchtig werk dat overtuigt in zijn gekte en maakplezier.

Super dus om op We Like Art een fraaie reeks grote houtdrukken te kunnen laten zien in een mooie oplage van 30. Er is veel grafiek van Tal R op de markt – maar dit werk is goed en fijn geïnspireerd. Het sluit bovendien regelrecht aan bij The Sum 1 van de leukste schildertentoonstellingen van de afgelopen jaren in het Bonnefantemuseum in Maastricht.

4. Dirk Braeckman

Nog een internationale museale crack voor boven de bank. Dirk Braeckman wordt vertegenwoordigd door de Antwerpse Zeno X powerhouse-galerie en zit o.a. zwaar in de collectie van De Pont in Tilburg. Hij werkt alleen analoog en beschouwt zijn donkere kamer als een schildersatelier. Hij drukt zijn foto’s zelf af en experimenteert daarmee. Hij speelt met de technische mogelijkheden van het afdrukken. Sommige foto’s zijn extreem mat. Op andere brengt hij bewust stof aan. Ook fotografeert hij in de DOKA net afgedrukte foto’s en laat het flitslicht in de nieuwe afdruk en de uiteindelijke foto terugkomen.

De zwart-witte foto’s van Braeckman zijn ontstaan uit een soort noodzaak zijn leven vast te leggen in momentopnamen. Een soort visueel dagboek dus. De beelden zijn nooit geënsceneerd en zijn niet documentair of puur registrerend. De foto’s zijn subtiel, sfeergevoelig, mysterieus en bezitten ze een snapshot-achtige vluchtigheid. Zonder de willekeur van een snapshot, want elk beeld wordt fotografisch heel precies ontleed. Elk detail is van belang, het kader, het licht, de onscherpte.

In een interview zei hij: “het gaat mij om het beeld als beeld…ik maak een foto die van zichzelf weet dat hij een foto is…een foto als verslaglegging van een soort state of mind…”

5. Niels Broszat

“Deze kunst is niet van jullie” zo luidde de kop van een prikkelend stuk van Sandra Smets op 25 februari j.l. in NRC Handelsblad. De tentoonstelling ‘I promise to love you’ samengesteld uit de collectie van de schatrijke verzamelaar Jaap van Caldenborgh (t/m 15 mei te zien in de Kunsthal in Rotterdam) werd door haar voorzien van wat ambivalente terzijdes.

Van Caldenborgh blijkt zich te omgeven met de beroemdste kunstenaars van nu. Je kunt je afvragen in hoeverre hij kijkt naar het karakter van het werk, want in deze selectie lijkt vooral de bekendheid van de makers leidend. Ze hebben museale CV’s of zelfs sterrenstatus.

De uitwerking van deze parade van kloeke monumentale werken van grote internationale kunstenaars zou eerder verpletterend zijn dan aanstekelijk en toegankelijk, lijkt Smets te willen zeggen.

Bezoekers, deze kunst is niet van jullie. Bewondert en huivert.

Een kleine terzijde bij het stuk van Smets van onze kant is echter ook op zijn plaats. Ze heeft een goed punt: er kleven niet alleen grandioze voordelen aan de particuliere moderne mecenas als ‘reddingsboei’ voor de kunstwereld. Maar dat deze kunst ‘niet van jullie’ zou kunnen zijn is niet waar. Op de tentoonstelling hangt namelijk te midden van alle mastodonten ook een stuk omgekeerde gipsplaat met daarop een heerlijke eclectische potpourri van opgeplakte, uitgeknipte en geschilderde bloemen van de jonge schilder Niels Broszat.

Broszat maakt sinds zijn eindexamen op de kunstacademie in 2007 naam met een fijne reeks zelfbewuste boeketten. In een mix tussen 17e eeuwse bloemstillevens en doorvoelde kitch maakt hij het soort collages waar je blij van wordt. Meestal op lekker armoedige dragers. Dus niet fijn gepenseeld – olieverf op linnen. Maar lekker muiten tegen de traditie op plastic, metaalplaten en stoelzittingen.

En wat blijkt – ook de minder gefortuneerde liefhebber of beginnende kunstkoper kan zich (nog) een Broszat veroorloven.