Lenen Student Informatie

Gaan we de Grieken nog langer ons geld toevertrouwen? Dat hangt van een hoop zaken af. Een rondje langs het wetenschappelijk onderzoek over vertrouwen.

Zorg dat je er goed uit- ziet: vrouwen en mooie mensen krijgen meer

Je eigen stem is een leugenachtig instrument: jaren leef je in de overtuiging hem te kennen als een goede vriend, waarna je jezelf op een bandje terughoort en er direct existentiële vragen opdoemen als: ‘Ben ik dit?’, ‘Wat is echt?’ en ‘Waarom klink ik als een Russische escort op leeftijd?’

Ben ik dit? En waarom klink ik als een Russische escort op leeftijd?

Stemmen van anderen zijn daarentegen goed te bestuderen. Het meest intrigerend is het als ze van het ene op het andere moment veranderen – zoals bij de telefoonstem.

Een columnist is natuurlijk neutraal. Uw wekelijkse commentator in dit hoekje op vrijdagochtend opereert zonder last of ruggespraak. Ik grinnik, u knipoogt en dat is ons pact. En zo is het ook goed.

Of was het Lucassen? Of Dion Graus met zijn vrouwtje? BAM!

Vanochtend wilde ik iets leuks schrijven over al die lijsttrekkerverkiezingen. En ik had best iets grappigs bedacht. Een column over lijsttrekkerverkiezingen bij de PVV. Met slogans en al. Bijvoorbeeld dat Brinkman, of wie was dat ook alweer die iedereen in elkaar sloeg, komt met BAM! Of was het Lucassen? Of Dion Graus met zijn vrouwtje? BAM! Nou ja, dat was een leuke column geworden, laat dat maar aan mij over. U had er hard om gelachen.

Wat zegt een kip die tegen een lantaarnpaal knalt? TOK! Wat zegt een kikker die uit een boom valt? KWAK!

Het is officieel: Dibi is geen mens, maar een stripfiguurtje

En wat zei Tofik Dibi, veelbelovend Kamerlid uit Slotervaart, toen hij zich afgelopen maandag opwierp als leider van GroenLinks?

BAM!

Is dit een mopje? MOEHAHA?

Of is Dibi kierewiet geworden? KOEKOEK? TOKTOK?

Nee, hij zei het echt. Zijn nieuwe campagneslogan luidt ‘BAM!’ Want, legde Dibi uit, GroenLinks slaagt er nog onvoldoende in „om mensen te raken”.

Waarom wordt er zo wantrouwend gedacht over het outsourcen van je geheugen? „De jeugd hoeft niets meer te onthouden”, houden niet eens zo ouden van dagen me vaak voor. Daarna beginnen ze de telefoonnummers van hun familie op te noemen. Ik ken alleen de huistelefoonnummers van m’n basisschoolvriendjes nog uit m’n hoofd en ternauwernood dat van mijn vriendin, omdat ik haar – met een vrijwel lege batterij – een keer kwijtraakte in een Kopenhaags pretpark. Maar zolang we niet in een postapocalyptische versie van Nederland leven (zonder elektriciteit, dus) zie ik dat niet als een probleem. Bovendien kijk ik liever naar de voordelen van een tweede, doch virtueel, geheugen. Als je in 1990 aan iemand had verteld dat het mogelijk zou zijn om al zijn correspondentie als een gemakkelijk doorzoekbaar archief beschikbaar te stellen, was verbazing je ten deel gevallen. Maar tegenwoordig kijkt dat zoekbalkje in Gmail ons elke dag met de grootst mogelijke vanzelfsprekendheid aan. En dat is nog maar een simpel voorbeeld. Veel spectaculairder wordt het met Evernote. Een app die door de makers als ‘tweede brein’ in de markt wordt gezet. Weinig bescheiden, maar wat mij betreft volledig terecht (in Silicon Valley vinden ze dat ook, want vorige week haalde Evernote, met al 96 miljoen dollar aan investeringen op zak, nog eens 70 miljoen dollar op). Ik zou de hele krant kunnen vullen met voorbeelden van hoe die app mijn leven verrijkt en waarom ik net als één miljoen anderen jaarlijks 45 dollar voor de service betaal, maar laat ik het bij twee houden.

Het is de Week van het Huisdier, en dit jaar is het thema: het huisdier als lid van het gezin. Nu vind ik deze omschrijving vooral passen bij een hond: honden worden rondgereden in kinderwagens, hebben hun eigen profiel op Facebook („joehoe, dit ben ik! Met mijn lievelingstennisbal!”) en krijgen van hun baasjes te pas en te onpas poncho’s, gympjes en bruidsjurken aan. Bij een kat zal het je misschien lukken om een miniatuurbaretje op z’n hoofd te zetten, maar dan heb je exact twee tellen de tijd om de foto te maken. Van een extreem nijdig kijkende kat met een miniatuurbaretje op.

‘Goed nieuws, vanaf vandaag is Burgernet ook in uw straat actief.’ Aldus de folder die ik afgelopen week in de bus vond. Mocht er in mijn buurt een misdrijf zijn gepleegd, dan kan ik voortaan helpen bij de opsporing. Door mijn ogen en oren open te houden, en meteen te rapporteren als me iets verdachts opvalt. Vele gemeenten gingen Amsterdam al voor. Vooral de burgemeester van Meerssen verwoordde het mooi: ‘We hebben hier in Zuid-Limburg slechts 1700 politiemensen, maar ruim 600.000 inwoners.’ Handig in tijden van bezuinigingen. Als iedereen meewerkt, zijn die politieagenten helemaal niet meer nodig.